Het laatste nieuws

Gisteren en vandaag weer een bezoekje gebracht aan het Bangkok Hospital Pattaya, donderdag controle bij de internist/hematoloog dr Jiranuch Tantirakrot en vandaag bij dr Teera Niramitrnuraks, deze arts bepaald of ik kan terugvliegen naar Nederland en onder welke voorwaarden dit moet gebeuren.

Ondertussen ben ik een bekend gezicht geworden op deze afdeling (Department Medicine and Subboard 3E), ik vind het een prettig ziekenhuis. Sinds mijn ontslag op 24 december 2018 kom ik hier met grote regelmaat voor bloedonderzoek, gesprekken en nieuwe medicatie. Alle afspraken tot nu toe eindigen dan bij de Cashier. In mijn geval vergoed de verzekering het consult en de medicijnen, ik hoef alleen maar een paar handtekeningen te zetten.

Gisteren had ik een afspraak met de internist/hematoloog, zij was zeer tevreden over de uitslagen van het bloedonderzoek. Het nieuwe medicijn (Pradaxa 150 mg) werkt prima als bloedverdunner om stolsels in mijn bloed te voorkomen. In principe mag ik weer in een vliegtuig stappen. Dat hangt wel een beetje af wat dr Teera Niramitrnuraks er van vind, de arts van Fit2Fly, Yess or No,

Vandaag dus een afspraak met dr Teera Niramitrnuraks, hij liet eerst mijn Blood Gas onderzoeken om te kijken hoeveel procent zuurstof mijn bloed opneemt. Dit was 93%, te laag om te vliegen omdat het tijdens de vlucht nog verder zal dalen. Hij stelde voor dat ik alleen maar mag vliegen als er aan de volgende eisen wordt voldaan: zuurstof aan boord 4L/m, begeleiding van een verpleegkundige, stoel verstelbare/liggend (Business Seat) en een rolstoel op beide vliegvelden zodat ik geen onnodige inspanningen hoef te doen. Dat is nogal wat, bij 95% zou dit alles niet nodig zijn en hij vertelde ook dat het herstel een kwestie van tijd zou zijn. Over 3 weken zou ik dan in een betere conditie zijn om zelfstandig terug te vliegen naar Nederland. Maar ja, ik denk niet dat de verzekering hier aan gaat meewerken dat ik nog langer hier kan blijven.

Bij thuiskomst mijn bevindingen en meegekregen papieren Medical Certificate for Air Travel en het Laboratory Rapport meteen naar Eurocross Assistance gemaild. Al vrij snel daarna kreeg ik een telefoontje dat ze mij op korte termijn terug naar Nederland gaan repatriëren, volgens de voorwaarden zoals de arts heeft voorgesteld. Alles word voor mij geregeld en betaald, ze sturen begin volgende week een verpleegkundige naar Thailand, deze zal nog even een dag of twee moeten acclimatiseren. Hij of zij zal kennis met mij maken en mij hulp bieden en ondersteunen voor de terugreis. Ik krijg een deur tot deur service, vanaf mijn appartement in Pattaya tot mijn appartement in Amsterdam, alles daartussen word geregeld en betaald door de verzekering.

Ik moet wel zeggen, het viel wel even rauw op mijn dak, ik zou nog graag hier willen blijven en zeker niet terug willen naar het koude Nederland waar ik dan weer veel last zal hebben van de polyneuropathie. Ook mijn longen vinden kou niet prettig. Ik weet dat ik de knop snel moet omzetten en het met niet lastiger moet maken dan het al is. Komende dagen zal ik verder geïnformeerd worden over wanneer de verpleegkundige mij zal bezoeken en de vertrekdatum. Aan alle moois komt weer een eind aan. Wordt vervolgd.







---
pmc © 8 maart 2019

Not Fit2Fly

Vandaag, 28 februari weer op controle geweest in het Bangkok Hospital Pattaya, om 08.00 uur 's ochtends achterop de brommer-taxi via de Sukhumvit naar het ziekenhuis.Het ging weer ouderwets hard en het was ook weer lekker druk op de weg, never a dull moment zal ik maar zeggen. Op de terugweg neem ik altijd een taxi via de taxiservice van het ziekenhuis.
Voorlopig mag ik nog even in Thailand blijven. Not Fit2Fly zei dokter JiranuchTantirakrot, internist/hematoloog. In overleg met haar ga ik een andere soort medicijn (bloedverdunners) gebruiken (Pradaxa 150 mg) met heel veel gevaarlijke bijwerkingen als ik de bijsluiter moet geloven.
Ook heb ik een verklaring nodig dat er extra zuurstof aan boord van het vliegtuig moet zijn mocht het zuurstofgehalte (saturatie) in mijn bloed dalen onder de 90%. Verder waren er geen veranderingen op de röntgenfoto van mijn longen te zien, de fibrose in het onderste gedeelte van mijn rechter long is op dit moment niet verder uitgebreid.

Ik geniet nog steeds van mijn verblijf in Thailand en ik wil me ook niet teveel fixeren dat sommige dingen qua gezondheid nog niet goed gaan.

Op 7 maart weer terug voor controle in het BHP, tussendoor ook nog even een visa-run naar Cambodia maken, mijn visum van Thailand verloopt op 4 maart.
's Avonds nog lekker Morning Glory met rijst en een gebakken ei gegeten bij Foodpark van Central Festival.




---
pmc © 28 februari 2019

Eindelijk, op weg naar Thailand

Vandaag is het dan zo ver, ik vertrek voor een vakantie van 7 weken naar Thailand, op 31 januari kom ik weer terug.
Ik ben heel erg blij dat ik even weg kan gezien mijn situatie van de afgelopen 5 maanden met opnieuw een slechte diagnose en opname/behandeling van Acute Myeloïde Leukemie (AML) in het VUmc te Amsterdam. Door de diverse behandelingen heeft mijn lichaam het weer zwaar te verduren gehad en schreeuwt nu om warmte. Afgelopen vrijdag bij de laatste controle het groene licht gekregen om af te reizen, ook mede door de stabiele en keurige cijfers afgelopen maanden van de bloedonderzoeken. Alleen inwendig voel ik me nog een beetje verrot door de reactie van extra t-cellen. Voor de zekerheid het ik diverse 'zo nodig' medicijnen bij me en kan ik altijd online beroep doen op mijn behandelende arts.

Ik vertrek om 17.15 uur vanaf Schiphol met een rechtstreekse vlucht van de KLM naar Suvarnabhumi Airport Bangkok, aankomst rond 10.00 uur plaatselijke tijd (tijdsverschil van 6 uur eerder met Nederland). Natuurlijk maak ik weer gebruik van de 'speciale assistentie' (voor mensen de moeilijk ter been zijn) van de KLM op Schiphol en Suvarnabhumi. Bij aankomst op Schiphol meld ik me aan bij de balie van 'special service', daarna gaat alles met de rolstoel tot aan de ingang van het vliegtuig. In Bangkok staan ze me bij de deur van het vliegtuig mij op te wachten met een rolstoel, meestal sta je na een kwartier weer buiten voorbij de douane in de aankomsthal. Deze keer word ik opgehaald met een taxi, normaal maak het me niet uit om met de bus naar Pattaya te gaan. Deze keer wil ik zo snel mogelijk in mijn appartement zijn. Zo'n eerste dag van aankomst is meestal erg druk met schoonmaken, alles opnieuw installeren en boodschappen doen.



---
pmc © 14 december 2017

UPDATE: Overwinteren in Thailand

Dit uitzicht 's ochtends als ik wakker wordt gaat nooit vervelen.

Hier een kleine update van mijn verblijf in Thailand. Vandaag zit ik zo'n beetje op de helft, over 3 maanden ga ik weer terug naar Nederland, maar eerst ga ik morgen nog voor een klein uitstapje van 4 dagen naar Cambodia vanwege mijn visum dat na 90 dagen afloopt. Als ik weer terug kom in Thailand mag ik weer 90 dagen blijven.

Hoe is het mij de afgelopen 90 dagen vergaan? Afwisselend moet ik eerlijk bekennen, het weer was nou niet bepaald stabiel. Na een goede start in november en december, begon de maand januari relatief koud voor Thaise begrippen, veel bewolking en regen, weinig zon. Dat betekent dat de temperatuur behoorlijk zakt. Met 24 graden overdag ('s nachts nog enkele graden kouder) is het koud zoals ik al zei voor Thaise begrippen en ook voor mijn voeten. De nare kenmerken van de polyneuropathie zijn dan weer volop aanwezig met nare gevolgen. Door de lagere temperaturen was de motoriek van mijn voeten van slag (vooral mijn linkervoet), ik heb me meerdere malen flink gestoten wat resulteerde in 3 gekneusde tenen (vanaf mijn kleine teen) en een open wond op teen nummer vier. Door de zwelling kon ik amper op mijn voet staan, laat staan lopen. Maar het ergste was het wondje, dat maar niet wilde genezen en steeds groter werd. En als pleister op de wond kreeg ik ook nog een infectie erbij. Toen was het tijd voor antibiotica, iets wat ik liever niet gebruik, zeker ik nu in Thailand verblijf omdat ik geen hoge pet op heb met de Thaise gezondheidszorg ook mede door de slechte communicatie.
Op internet heb ik gezocht welke antibiotica geschikt is voor een ontstoken open wond (meestal het gevolg van stafylokokken door verontreinigd water). Uiteindelijk iets gevonden (Dicloxacillin 500 mg) wat je ook bij de vele Pharmacy (soort van apotheek) kunt kopen zonder recept. Na een kuurtje van 10 dagen was het probleem eindelijk opgelost. Het wondje is gelukkig nu weer helemaal genezen.

Gelukkig heb ik ook leuke dingen meegemaakt, het is niet altijd kommer en kwel. Sinds een paar weken is het stralend mooi weer en geniet ik weer volop van temperaturen van boven de 30 graden zoals het eigenlijk ook hoort. Zelfs in Thailand (dat geld voor meer landen in Zuidoost Azië) is het niet meer vanzelfsprekend dat het altijd (behalve het regenseizoen), stralend mooi en warm weer is. Ook hier merk je dat door de milieuvervuiling het klimaat langzaam aan veranderd.

Als conclusie, maar inmiddels ook als ervaringsdeskundige kan ik stellen dat de polyneuropathie met de jaren langzaam erger wordt. Voor temperatuurwisselingen ben ik gevoeliger geworden. Eerst dacht ik nog dat op een gegeven moment alles gestabiliseerd was, maar dat blijkt nu niet te kloppen. Net als bij diabetici helen wondjes aan de tenen/voeten erg langzaam. En tenslotte is duisternis letterlijk en figuurlijk een struikelblok. Ik functioneer slecht in het donker, de motoriek van mijn voeten laten het behoorlijk afweten. Vergelijkbaar als je even je ogen sluit, binnen twee tellen lig je op de grond. Bij polyneuropathie is er ook (vaak) een slechte communicatie tussen je hersenen en voeten. Je denkt dat je je voet optilt, maar dan blijkt het niet zo te zijn, vandaar dat je dus vaak bijna valt of daadwerkelijk op de grond ligt. Maar ja, er zijn ergere dingen in het leven. We moeten leren er mee om te gaan en accepteren dat het eenmaal zo is. Er blijven nog genoeg leuke dingen over. Wordt vervolgd.

Een van mijn vele huisdieren :-)

---
pmc © 6 februari 2017

Gelukkig weer mooi weer

Sinds gisteren weer met een stralende zon wakker geworden en de rest van de dag was het weer ouderwets zonnig en warm, zo ook vandaag. Alleen jammer dat ik er nu niet zo van kan genieten, ik zit nog steeds te sukkelen met mijn voet. Waarschijnlijk door de polyneuropathie (vergelijkbaar met wondjes bij diabetici), gaat dit nog wel even duren.

Het ging tot vorige week redelijk de goede kant uit, maar sinds afgelopen weekend verslechterde de situatie zich, niet alleen met mijn voet, maar ook met alle plekjes waar ik afgelopen tijd ben gestoken door muggen en vooral (steek)vliegen. Deze plekken zijn net als mijn teen gaan ontsteken, sommige beten lijken nu wel kogelgaten zo groot. Afgelopen maandag toch maar eens verdiept in welke antibiotica geschikt is voor dit soort van ontstekingen (door stafylokokken).
Ik heb het idee dat het water van de douche vol met bacteriën zit, zeker nadat er vorige week een paar keer geen water was en de boel weer opgestart moest worden (heel ingewikkeld systeem hier in Thailand).

Gezien mijn medische achtergrond moet ik voorzichtig zijn met medicijnen (antibiotica in met algemeen). Mijn lever kan dan wel eens raar gaan doen en dat moeten we niet hebben in Thailand, zelf heb ik weinig vertrouwen in de gezondheidszorg hier in Thailand, zeker als farang zijnde. Op de eerste plaats: het communiceren in het Engels met een Thai is een ramp als ze het al spreken. Ze spreken een heel ander soort Engels en begrijpen doen ze het al helemaal niet. En ten tweede: waar ik een gruwelijke hekel aan heb wat dat betreft, ze zien in jou meteen de jackpot, je betaald je blauw aan allerlei onzinnigheden. Zo gauw je afhankelijk bent van hun betaal je de hoofdprijs en daar heb ik geen zin in.

Via internet was ik op zoek naar Flucloxacilline (antibiotica), maar deze heb ik niet gevonden bij de Pharmacy hier in Pattaya, wel Dicloxacillin 500 mg. Deze antibiotica is iets milder voor mijn lever dan Flucloxacilline volgens de bijsluiter (gelezen op internet). Ik heb een kuurtje van een week, vier maal daag 1 capsule van 500 mg gekocht, ben benieuwd of goed werkt zonder nare bijwerkingen.



Vandaag is er ook een herdenking ter gelegenheid van de 100ste sterfdag van koning Bhumibol in Pattaya, deze keer bij de haven. Helaas kan ik er niet bij zijn. Ik was er wel op 19 november 2016 erbij, dat was toen heel erg indrukwekkend. Ben nu wel een beetje benieuwd hoe groot de opkomst is en of het nog zo leef bij de Thai.



---
pmc © 20 januari 2017

Full Moon en ziek

Tijdens volle maan wordt er op het Thaise eiland Koh Pha Ngan elke maand een Full Moon Party gehouden. Het wereldberoemde strandfeest vindt plaats op het strand van Hat Rin en trekt iedere volle maan duizenden bezoekers van over de hele wereld.

De Full Moon Party’s zijn ontstaan in de jaren ’80 van de vorige eeuw, toen een groep toeristen een feestje organiseerden op het halvemaanvormige strand van Hat Rin, omdat volgens hun daar de volle maan het mooiste was om te zien. Vanaf dat moment is het feest uitgegroeid tot een enorm spektakel wat maandelijks 10.000 tot wel 30.000 feestgangers trekt.

Voor mij deze keer geen Full Moon Party, ik voel me al sinds gisteren (eigenlijk begon het zaterdagavond al, veel zweten en rare dromen) niet lekker, de thermometer liet me zien dat ik nog net geen koorts heb maar wel een behoorlijke verhoging (37.9 graden Celsius).
Zondag bijna de hele dag op bed gelegen en om de zes uur 2 X 500 MG Paracetamol genomen, echt helpen deed het niet. Dus vandaag toch maar even contact gezocht met mijn eigen dokter van het VUmc, dit hadden we voor mijn reis al besproken mocht ik ziek worden (met name hoge koorts), wat dan verstandig is. Ik heb mijn dokter de situatie uitgelegd, ook dat mijn lichaam het flink te verduren heeft wat betreft insectenbeten, met name steekvliegen. De beet kan een infectie veroorzaken en aangezien ik op bepaalde plekken, straten en restaurants in Pattaya regelmatig en graag komt, ben ik telkens de klos. Mijn hele lichaam zit onder de bulten. Ik word er helemaal gek van, niet alleen van de jeuk, maar ook van het idee dat je gewoon nergens meer naar toe kunt gaan, met iemand iets afspreken of op bezoek gaan.

Nu hoor ik mensen denken: "Je kunt je toch ook insmeren!", dat heb ik en doe ik nog steeds. Niks helpt kennelijk bij mij. Misschien ben ik in combinatie met de insectenbeten en al die giftige rommel die in die smeersels/spray's zitten ziek geworden.

Mijn dokter heeft me geadviseerd om de meegenomen medicatie (antibiotica) alleen te gebruiken als mijn lichaamstemperatuur boven de 38.5 graden Celsius komt. Hopelijk heb ik de medicijnen niet nodig, heb namelijk nog even op internet gezocht naar de werking en eventuele bijwerkingen. De reacties zijn over het algemeen zeer negatief.
Op de vraag of het te maken heeft met mijn donor (voor mijn stamceltransplantatie had ik er nooit last van, het is ook niet de eerste keer dat ik in Thailand ben), vertelde de dokter dat de donor waarschijnlijk gevoelig is voor insecten. Daar ben ik dan klaar mee. Een groot pluspunt van mijn donor is natuurlijk dat alles weer normaal functioneert, en ook ben ik niet meer allergisch voor stof, huismijt en pollen.
Mijn zelf meegenomen paracetamol (te weinig) waren dus al snel op en ik moest met mijn ziek lichaam 's avonds nog achterop een brommertaxi naar een Pharmacy, gelukkig zijn die net als de seven eleven ook bijna altijd open. Voor 10 stuks moest ik 12 Bath betalen, hopelijk zakt de temperatuur weer snel naar normale waardes. Ik heb geen zin om in een Thais ziekenhuis terecht te komen, niet dat ze zo slecht zijn, maar communiceren in het Engels is niet bepaald weggelegd voor de Thai. Dat is na de insectenbeten het tweede minpuntje (en ergernis) van mijn verblijf hier in Thailand.

Vanaf mijn balkon deze keer geen volle maan te zien, het is te bewolkt. Wat een rot dag.



---
pmc © 20 juni 2016

Nog steeds verkouden

Sinds ik weer terug ben in Thailand vanuit Vietnam, ben ik nog steeds verkouden. Vooral in de ochtend als ik net wakker ben begint mijn neus te lopen en het vele niezen mag er ook zijn. Eerst dacht ik nog dat het misschien aan mijn kamer (stof) zou liggen, maar deze wordt bijna elke dag schoongemaakt. Ook op straat en op het strand heb ik er ook last van. Verder moet ik vaak sputum ophoesten, mijn longen zitten behoorlijk vol. Nu hoor ik mensen zeggen dat ik niet meer moet roken! Dat zou misschien een oplossing kunnen zijn.

Door de hoge temperaturen heb ik nog nauwelijks behoefte in een sigaret, ze smaken niet meer. De temperatuur van de sigarettenrook is gelijk aan de buiten temperatuur.
Waarschijnlijk heb ik iets opgelopen en is mijn weerstand minder geworden ondanks dat ik veel vers fruit eet en fruitsapjes drink. Op 10 april heb ik weer een afspraak bij Hematologie van het VUmc, elke vier maanden bloedprikken. Ik ben benieuwd hoe de bloedwaardes er na vier maanden, waarvan 12 weken buitenland er nu uitzien.

Ik merk dat ik nu moeilijk tegen de grote verschillen in temperatuur hier in Thailand kan. Gisteren tijdens het wandelen liep ik een 7-Eleven winkel binnen, het leek wel een diepvries zo koud was het daarbinnen. Op mijn kamer durf ik mijn airco ook nauwelijks meer te gebruiken vanwege de koude lucht.
Voor het geval dat ik misschien iets onder de ledenmaten heb, controleer ik regelmatig mijn temperatuur. Mocht ik koorts hebben, dan heb ik antibiotica (Tavanic 500 mg) achter de hand die ik vanuit het VUmc heb meegekregen en ook de nodige instructies mocht er plotseling iets veranderen.
Ik zit nu alweer ruim 'n jaar in een 'Wait and See' fase. Gelukkig heb ik de antibiotica nog niet nodig gehad. Zolang ik nog geen pijn heb bij het hoesten is er wat mijn longen betreft nog niks aan de hand. Zo gauw de kleur van mijn sputum veranderd in bruin/groen, en het hoesten doet zeer, dan heb ik waarschijnlijk weer een longontsteking.
Mocht ik plotseling dikke bulten krijgen bij mijn lymfeknopen in mijn oksels, dan moet ik het eerste beste vliegtuig terug naar Nederland nemen. Dit is één van de dingen die mijn ziekte met zich meebrengt, ook bijvoorbeeld hevige hoofdpijn die niet meer weggaat omdat het bloed dik en stroperig is geworden. Dit laatste betekent dat het einde in zicht is. Zolang het afwijkend eiwit (IgM) in mijn bloed zich niet vermeerderd en niet actief is, ben ik tevreden. Het zijn weliswaar geen leuke vooruitzichten wat dat betreft, maar gelukkig nog niet aan de orde, maar ik moet er wel rekening mee houden. Geniet van het leven zolang het leven nog leefbaar is denk ik dan maar!

Vandaag doe ik het rustig aan, afgelopen nacht ook niet echt bijzonder goed geslapen. Ik ga een rustig plekje zoeken en laat het dagelijkse leven hier in Pattaya aan mij voorbij trekken.
Dat rustig plekje is vandaag het strand geworden onder een parasol. Alleen mijn voeten mochten vandaag genieten van de zon. Het strand was voor de afwisseling vandaag heel erg breed.




---
pmc © 14 maart 2013

Eten en drinken

Afgelopen nacht goed geslapen. Ik werd wel een paar keer wakker, maar viel weer meteen in slaap.

Gisteravond ben ik nog even bij één van de vele Pharmacy binnengelopen. De Pharmarcy vind je hier net als de 7-Eleven op iedere hoek van de straat. De Pharmacy is een soort van drogisterij net als in Nederland, maar hier verkopen ze ook veel medicijnen. Waar je in Nederland nog een recept voor nodig heb, kun je hier bijna alles krijgen zonder een recept wat is uitgeschreven door een arts. Bijvoorbeeld Viagra kun je hier gewoon bij de Pharmacy kopen en ook Augmentin (antibiotica) en Lyrica en nog veel meer.

Ik had iets nodig ter bevordering van de stoelgang. En inderdaad, nadat ik het beeldend had uitgelegd waarvoor ik kwam, pakte de man achter de toonbank een doosje. Dulcolax stond op de verpakking, er zaten 10 pilletjes op een strip en de prijs was 30 Bath, ongeveer 75 eurocent.
De man vertelde dat ik 2 pilletjes voor het slapen gaan moest innemen en dat ik de volgende ochtend verlost zou zijn van mijn probleem. En inderdaad, vanochtend kwam er een einde van meer dan twee weken ellende en opsparen van afval wat in het toilet thuis hoort. Opgelucht en een paar kilo lichter ging ik koffie drinken.
Na de koffie heb ik nog even de pilletjes vervloekt, het feest was nog lang niet afgelopen. Drie uur later kon ik eindelijk zonder me zorgen te hoeven maken op pad.




In Thailand zijn de mensen de hele dag druk in de weer met eten. Overal zie je eten en drinken op straat, van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat en eigenlijk 's nachts ook. Thailand is wat dat betreft een 24 uurs economie, mensen zijn er altijd aan het werk. En al die mensen eten de hele dag door, dat is gewoon hun cultuur. Ze eten weliswaar geen grote hoeveelheden, maar telkens een kleine porties en dat meerdere keren per dag.
Toch is het vreemd als je je bedenkt, dat er in andere landen tekort aan eten is en waar mensen van de honger en dorst overlijden. De contrasten zijn soms enorm groot wat dat betreft. Maar in Thailand niet, niemand hoef hier honger te lijden.

Vandaag ging ik in Pattaya eens rondkijken om wat voor soort eten en drinken het gaat, welke mensen schuilen er achter de duizenden kraampjes van eten en drinken.

Ik liep het hotel uit en stak de straat over. Om de hoek bij de school kwam ik het eerste kraampje met verse sinaasappelsap tegen. ik kocht een flesje en raakte aan de praat met de vrouw achter het kraampje. Ze vertelde dat het moeilijk was om elke dag weer voldoende geld te verdienen om alles te kunnen betalen. Ze had nog een dochtertje, die zat nog op school en haar zoon stond een eindje verderop met frisdranken. Over een man werd niet gesproken, ze had het over ons drieën.
Ze was nog nooit op vakantie geweest en had nog nooit vreemd geld in haar handen gehad. Ik schatte haar tussen de 35 en 40 jaar oud. Terwijl we verder praatte, smeerde ze haar gezicht in met een crème. Gelukkig was ze wel nog ijdel gebleven ondanks de armoe. Ik vroeg aan haar of ik een foto mocht maken, ze knikte met een breede glimlach ja. Mooi mens en ik liep weer verder.









Je ziet heel veel eten in kleine porties verpakt. Veel Thaise mensen kopen dit, nemen het mee naar huis of hun werk en warmen het op. Je ziet veel soorten soep verpakt, maar ook rauwe groentes. Een tijdje geleden zag ik een aantal meiden die in het restaurant werken naast het hotel waar ik verblijf, een jongen die net met zijn rijdend kraampje langs kwamen rijden, hem aanhielden. Ze kochten eten wat ter plekke werd klaar gemaakt en namen het mee naar binnen en aten het daar op. Dit zou je in Nederland niet kunnen doen, eten kopen bij een concurrent/collega en ook nog eens onder de ogen van je baas op eten. Hier in Thailand is dat gewoon, niemand maakt er een probleem van. Dit hoort ook bij de cultuur.

Onderweg zag ik alle soorten en vormen van eten en drinken aan de man brengen. Van jong tot oud, van familie's die vanuit hun huis, wat vaak niet meer dan een afdak oogt, tot jonge kleine zelfstandige ondernemers. En iedereen heeft het druk, overal vind het eten gretige aftrek onder hun eigen bevolking. Koken deze mensen dan zelf nooit zou je zeggen. Ja hoor, als ze 's avonds thuis komen van hun werk, koken ze nog hun eigen potje. Ze eten de hele dag door en het kost bijna niks.

Voor vandaag had ik weer genoeg eten gezien en geroken. Veel van dit eten is niet aan mij besteed als vegetariër. Ik hield het vandaag simpel bij wat vers fruit, wat overigens ook in overvloed overal aanwezig is. Ik wil mijn buik vandaag nog een dagje rust gunnen, morgen is er ook weer een dag.







---
pmc © 21 februari 2013