Het strand

Afgelopen nacht slecht geslapen, ik had erg last van mijn voeten. Ze bleven koud, stijf en pijnlijk aanvoelen ondanks dat ik nog een extra pilletje had ingenomen om de zenuwprikkels te dempen.
De temperatuur is 's nacht ook aan de lage kant in mijn kamer, mijn voeten kunnen niet meer tegen tegen de kou. En ook als de temperatuur van de lakens en dekens kouder zijn dan 30 graden, voelt het aan of er een laag ijs over mijn voeten liggen. Soms denk ik wel eens dat ik nog mijn schoenen aan heb in bed, zo'n vreemd gevoel is dat. Ik ben ook helemaal vergeten mijn haarföhn mee te nemen, die biedt wel eens de oplossing voor het probleem.
Ook had ik nog niks gehoord uit Nederland hoe de operatie verlopen is. Je blijft dan toch met een oog en een oor je telefoon in de gaten houden.

Vandaag weer eens naar het strand geweest. Het zonnetje scheen al vroeg aan een heldere blauwe hemel, het zou vandaag 35 graden worden. Dan kun je maar beter aan het strand liggen. Misschien kan ik daar nog wat slaap inhalen.

Op het strand aangekomen zag ik weinig bekende gezichten, veel lege plekken. De dikke Duitser op het hoekje naast mij was er ook niet. De zee lag nog rustig bij, maar dat duurde niet lang. De branding werd steeds luider en de golven hoger.
Ik ging het water in en zag dat er veel rommel vanuit de zuidelijk gelegen landen was komen aanspoelen. Het voelde niet lekker als er weer iets langs mijn benen gleed. Het was vandaag niet bepaald lekker om in de zee te zwemmen en ging weer op mijn strandbedje liggen, luisteren naar de branding die ondertussen als een soort van mantra klonk.

Ik moet in slaap zijn gevallen, doorbakken werd ik wakker. Het monotone geluid van de branding was nog steeds aanwezig. Stemmen in de verte klonken steeds harder en de gesprekken werden duidelijk verstaanbaar. Het gesprek was in het Frans, ik begreep er weinig van. De toon van het gesprek klonk erg drama, langgerekte woorden en een hoop gekreun tussendoor. De man achter me leek net of hij zojuist zijn laatste adem had uitgeblazen, met zijn mond wijd op lag hij bewegingloos in zijn strandstoel.
De strandbeheerder had mij ook opgemerkt en kwam naar me toe en vroeg of ik iets wilde eten. Normaal gesproken bestel ik rond. 13:00 uur altijd iets te eten, kennelijk was het al veel later. Vandaag niet zei ik tegen hem en wees naar mijn buik. Er moet eerst wat eruit voordat er weer wat in mag. Ik ben wat dat betreft erg hard voor me zelf. Ik kan dagen op alleen water en fruit leven, voorlopig even geen eten. De stoelgang blijft een probleem, ook hier in Thailand.
Ik pakte mijn Thaise mobiel en drukte een paar knopjes in: 'The time is three fiftyfive'. Erg handig dingetje, vooral als je slechte ogen hebt of als de display door het zonlicht niet leesbaar is. Het stemmetje van de 'speaking clock' zal me altijd aan Thailand doen herinneren. Ook al ben ik volgende week in Vietnam of weer terug in Nederland. Tijd om weer terug te gaan naar het hotel. Ik liep langs de man met zijn mond wijd open, ik hoorde gesnurk. Toch niet dood.

Op mijn hotelkamer aangekomen even mijn e-mail ingekeken, nog steeds geen bericht uit Nederland. Vreemd! Toch maar even zelf bellen, geen gehoor. Dan maar een sms sturen. Even later kreeg ik een sms terug. Ze hebben gisteren wel geopereerd maar niks weggehaald, veel te gevaarlijk i.v.m de slagaders. Dat is een behoorlijke tegenvaller. Bah wat een rot nieuws, ik ga me douchen. Ik voel me niet lekker van het rot nieuws en vies van het zeewater, alles plakt. Hoe nu verder met die arme meid!




---
pmc © 20 februari 2013

7-ELEVEn

Vandaag wordt mijn lieve vriendin Alice geopereerd, ik hoop dat alles goed gaat. Het is een moeilijke operatie met veel risco's. Ik zal pas heel laat (waarschijnlijk 's nachts Thaise tijd) iets horen hoe het gegaan is. Het zal me wel de hele dag bezig houden, ik denk veel aan haar.

Vanochtend ook een mailtje gestuurd naar het hotel in Hanoi met de vraag of ze me kunnen ophalen bij het vliegveld van Noibai Hanoi 's avonds. Binnen enkele minuten kreeg ik gelukkig een antwoord terug. Ik wordt door hun taxi opgehaald. Op de website van het hotel had ik al iets gelezen over deze service, maar ook over de wantoestanden en oplichterij als je bij iemand in een auto stapt bij het vliegveld. Ik had al eens eerder een mailtje gestuurd waar ik geen reactie op kreeg. Je weet het maar nooit met die Vietnamezen, het is weer een heel ander slag volk dan de mensen hier in Thailand. Maar goed, ik ben blij dat het nu geregeld is.

Voor de afleiding kan ik naar het strand gaan of toch maar alvast wat voorbereidingen treffen voor mijn reis en verblijf in Vietnam. Het vervoer van Pattaya vanaf het hotel naar de luchthaven in Bangkok heb ik vorige week al geregeld. Ik ga met de bus, deze haalt me op bij het hotel en brengt me naar Suvarnabhumi Airport Bangkok. Het scheelt een hoop geld met als je een taxi neemt. Als ik op 1 maart weer terug ga naar Pattaya neem ik wel een taxi van Suvarnabhumi Airport, ik wordt dan opgehaald vanuit Pattaya.

Omdat ik álleen maar een kleine schoudertas meeneem naar Vietnam, mijn grote reistas laat ik achter in het hotel, moet ik nog wat kleine verpakkingen aan toiletartikelen kopen die ik zonder problemen in mijn handbagage mee mag nemen. Daarvoor ging ik eens kijken bij de 7-ELEVEN.

7-Eleven (spreek uit: Seven Eleven) is een internationale winkelketen in gemakswinkels. Het bedrijf heeft winkels in 18 landen, vooral in Japan (meer dan een derde van alle 7-Eleven winkels in de wereld bevinden zich in Japan), de Verenigde Staten, Australië, Republiek China (Taiwan), Volksrepubliek China, Hongkong, Thailand, Zuid-Korea, Mexico, Canada, Singapore, en Scandinavië.
Sinds maart 2007 is het de grootste winkelketen ter wereld: het versloeg McDonald's met meer dan 30.000 winkels wereldwijd. Bovendien werken er wereldwijd ongeveer 35.000 mensen.

De keten vindt z'n oorsprong in Dallas, Texas waar een medewerker van Southland Ice Company melk, eieren en ijs begon te verkopen. Het heette toen Speedee-Mart, maar de naam werd in 1946 veranderd in de huidige naam, die aangaf dat de winkel tussen zeven uur 's morgens en elf uur 's avonds geopend was. Dit was heel bijzonder in die tijd.
De huidige eigenaar van het bedrijf is Seven & I Holdings Company in Japan. In Nederland en België zijn er tot nu toe nog geen filialen geopend.

In Thailand zijn er ongeveer 4.000 winkels, waarvan de helft in Bangkok. Daarmee is Thailand zelfs het land met de meeste 7-Eleven winkels achter de VS en Japan.
De kleine supermarkten zijn vooral ‘gemakswinkels’ waar je 24 uur per dag terecht kan. Het assortiment bestaat o.a uit: ijs, diepvriesmaaltijden, fastfood, gekoelde dranken, zuivelproducten, toiletartikelen, drogisterijartikelen, snoep, koekjes, chips, nootjes, sigaretten en telefoon/sim-kaarten. Je kunt je sim-kaart bij de 7-Eleven ook opwaarderen. Verder vind je bij vrijwel iedere 7-Eleven één of meerdere geldautomaten (ATM) voor de deur. Ik ben vooral blij dat ze heel veel mini uitvoeringen hebben van veel producten (zie foto bovenaan).

Ik liep op Walking Street een 7-Eleven binnen, deze is erg groot in vergelijking met de meeste 7-Elevens die ik ken. Ik was er al een paar keer eerder geweest. Om een beetje een beeld te krijgen van de winkel, maakte ik een foto. Dat mocht blijkbaar niet. Er kwam een medewerker tierend op me af dat ik moest stoppen met fotograferen. Jeetje, kan het ook op een andere toon. Ik liep de winkel weer uit en ging toch maar naar de 7-Eleven op de hoek bij het hotel, deze is weliswaar een stuk kleiner, maar wat ik nodig heb aan toiletartikelen kan ik daar ook kopen.
Daar binnen gekomen kon ik het niet laten om toch maar een paar foto's te maken. Het was zeker pauze, het meisje achter de toonbank was alleen.
O ja, wat nog leuk is om te vermelden is, wanneer het erg druk is in de winkel, zit iemand van het personeel bovenop een trapladder in de hoek van de winkel. Dat schijnt het beste te werken tegen winkeldiefstal.

Ik heb nu alles wat ik mee wil nemen naar Vietnam, alles past precies in mijn schoudertas die ik als handbagage meeneem. Ik heb al een visum, dus ik kan zo via de douane meteen doorlopen naar de taxi. Ik ben vreselijk benieuwd hoe deze reis gaat verlopen. Wordt vervolgd.

Ondertussen wacht ik op een berichtje uit Nederland. Ik hoop dat alles goed gaat.












---
pmc © 19 februari 2013

De zee (Golf van Thailand)

Vanochtend werd ik niet lekker wakker, mijn hele lijf deed zeer. 'Waarvan' vroeg ik me af.
Vannacht werd ik om 03:00 uur Thaise tijd ook nog 3 keer op mijn Nederlandse mobiel nummer gebeld, afzender onbekend. Even later kreeg ik een mailtje, het was van Siegert. Hij was de beller en wilde met me praten, maar was helemaal vergeten dat ik weer in Thailand verblijf. Via de email weer een beetje bijgekletst.

Het was vandaag raar weer hier in Pattaya. De lucht leek lichtgevend grijs en kon elk moment openbarsten. De zon was nergens te bekennen, maar het was wel bloedheet. Ik ging na de nodige bakken koffie op weg naar het strand. Het was net of ik elk moment weer in slaap kon vallen.

De zee (Golf van Thailand)lag er prachtig bij, het water was haast helemaal vlak. Geen golfje te bekennen de branding hield ook zijn mond.
De temperatuur van het water was heerlijk warm, net als of je in een warm bad ging liggen. Languit met gestrekte benen en mijn armen naar achter gespreid lag ik in het water te dobberen. Boven me was nog steeds die rare grijzen lucht. Terwijl ik zo geruime tijd in het water lag, dreef ik langzaam met de stroming mee naar een heel ander punt op het strand. Ik was ter hoogte van het Russisch strand aankomen dobberen, wel meer dan 100 meter van waar ik het water was in gegaan. De Russische vlag op het strand geeft aan dat hier de Russen hun plekje hebben. Russen zijn er in overvloed in Thailand. In de restaurants en hotel staat naast het Thais en Engels, ook alles in het Russisch geschreven en aangegeven. Ik denk als ik hier nog een paar maanden langer blijf, dat ik dan ook Russisch kan verstaan en spreken.

Op het hoekje naast mij op het strand van Jomtien ligt telkens dezelfde man sinds ik weer terug ben in Pattaya. Het is een Duitser en ik had hem nog niet eerder gezien toen ik in januari hier regelmatig kwam. Nou zou je zeggen, een Duitser! Die zijn hier ook genoeg aanwezig, maar deze man is een opvallende Duitser. Hij is namelijk vreselijk dik. Zijn buik heeft een doorsnede van wel 1 meter. Een groot gedeelte van zijn buik hangt tot aan zijn knieën. Hij gaat regelmatig het water in strompelen en na een tijdje als hij er weer uit wil, begint hij te schreeuwen tegen de eerste de beste die in zijn buurt is. Hij wil dan geholpen worden om weer uit het water te komen. Meestal zijn er 2 mannen nodig om hem te helpen.Ik ben blij dat ik de laatste 15 maanden 20 kg ben afgevallen en dat ik nog op eigen kracht met mijn gehandicapte voeten zonder hulp het water uit kan.

Terug van het strand in het hotel eerst even een lekkere douche genomen en toen nog 'n uurtje op bed gelegen. Nadat ik wakker werd begon mijn maag weer signalen te geven dat het tijd werd om er weer iets in te proppen. Ik had vandaag geen zin om ver te lopen om te eten. De straat om de hoek van het hotel heeft veel keus en is dichtbij.

Ik was er al eens eerder geweest, je kunt er goed en lekker eten. Je moet wel even geduld hebben, ze hebben boven en beneden zitplaatsen om te eten en het is er altijd druk. Toen ik hier de eerste keer langs liep viel mijn oog op de verse producten zoals de vis en groenten die uitgestald lagen. Bij de buren kun je ook eten, maar daar zit het er net ietsjes minder vers uit.
Het interieur met al die schilderijen aan de muur doet me denken aan de Thaise van Gogh, die tegen betaling van een schilderij een maaltijd kwam nuttigen. Het hele restaurant hangt van boven naar beneden vol schilderijen.

Vandaag heb ik hier lekker gegeten en genoten van de hectiek rond het bestellen en bereiden van het eten.








---
pmc © 13 februari 2013