Terug in Hanoi

Gistermiddag om 17.00 uur werd ik met het busje van het hotel naar het station van Lao Cai gebracht. De rit van 35 km ging nu 30 km naar beneden en nog 5 km vrij vlak. In een poep en een scheet waren we er.
Bij aankomst op 5 maart was het mistig en nu werden we getrakteerd op een mooi uitzicht, het was helder weer en het zonnetje liet zich nog even zien.



Bij aankomst in Lao Cai werd mijn voorlopig treinticket gewisseld voor een definitief ticket. Treinnummer SP4 om 20.20 uur en ik zit in Coach (Toa) 2, bed 16 level 2. Daar ben ik niet blij mee, level 2 is voor mijn ongemakkelijk om in het bed te klimmen, al helemaal zonder schoenen. Op de heen reis had ik het geluk dat ik kon ruilen, nu is het weer afwachten.











Na bijna twee uur wachten konden we instappen. Het was erg druk op het kleine station. In de avond vertrok bijna elke 45 minuten wel een trein. Je moest dus goed de treinnummers in de gaten houden. Bijna was ik een trein te vroeg vertrokken.
Ik stapte als eerste de coupe binnen en nestelde me beneden op een bed. Al gauw kwamen de volgende reizigers binnen stappen en toen begon het gedonder. Ik had het bed ingenomen van een nogal guur uitziende Vietnamese man. Hij wilde dat ik naar boven verhuisde. Gelukkig was er een Vietnamese vrouw die een paar woorden Engels sprak. Ik vertel;de haar dat ik iets aan mijn voeten en benen mankeerde en het onmogelijk was om naar boven te klauteren. Ze vertaalde mijn verhaal in het Vietnamees tegen de man, maar deze nam er geen genoegen mee. Ik hou mijn poot stijf en geef geen millimeter toe, hij bekijk het maar. De man keek me smerig aan en ik maakte met handen en voeten duidelijk dat ik niet naar boven verhuis en dat hij de pot op kon. Hij keek nog smeriger naar mij en na enkele seconde maakte hij een gebaar dat ik beneden kon blijven. Ik bedankte de man vriendelijk en wenste hem een goede reis en welterusten voor straks. De trein vertrok en na een half uur ging iedereen slapen.

Ik viel gelukkig snel in slaap en af en toe werd ik wakker omdat de trein dan stil stond. Ook moest ik een paar keer naar het toilet. Zo rond half zes was ik voor mijn gevoel helemaal uitgeslapen en wakker, ik keek naar buiten en zag dat we er bijna waren. We reden over de spoorbrug (Long Biên Bridge) bij de Red River, de Nightmarket was nog in volle gang. Hanoi werdt langzaam wakker.





Om kwart over zes stond ik buiten het station. Het was koud en het had afgelopen nacht hier geregent. Rondom het station was het behoorlijk druk, veel taxichaffeurs stonden je op te wachten, mijn antwoord was telkens nee! Ik was bij vertrek vergeten te vragen of ik ook opgehaald zou worden Ik keek rond of ik iets van een bordje met mijn naam erop zag. Nee, deze keer geen welkomscomite. Ik vond het helemaal niet erg om naar het hotel te lopen, het is maar een klein stukje lopen, ongeveer 20 minuten.

Hanoi lig er nog rustig bij zo vroeg in de ochtend, je kunt ongestoord over straat lopen, er is nog weinig verkeer. Over enkele uurtjes zijn de straten weer gevuld met miljoenen motorbikes, auto's en mensen.
Op mijn gemak kwam ik even over half zeven bij het hotel aan. De hele familie (eigenaar, zijn vrouw en het jongste kind) waren al aanwezig. De jongen die er normaal 's nachts aanwezig is had een vrije dag en nacht vanwege een bruilof op het platte land.
De eigenaar vertelde dat hij net terug was van het station om mij op te halen. Ik vertelde dat ik het niet wist en dat het lopen geen probleem was. Ik kreeg meteen mijn gereserveerde kamer. Na een heerlijke warme douche kreeg ik mijn ontbijt. Ik ben weer terug in Hanoi.

Na een rondje Old Quarter 's middags geluncht bij Tamerind Café.



---
pmc © 9 maart 2014

Dag 4, laatste dag Sa Pa

Vandaag weer de laatste dag hier in Sa Pa, vanmiddag vertrek ik met een busje terug na Lao Cai. Vandaar vertrekt ik met de nachttrein terug naar Hanoi. Ik de ochtend nog een flink stukje gewandeld in en rondom Sa Pa. Onderweg veel Red en Black H'mong meisjes en vrouwen die hun hele voorraad prullaria aan mij probeerde te slijten. Het is vandaag ook 8 maart, Internationale Vrouwendag. Als aandenken en souvenir heb ik geborduurde armbandjes gekocht bij mooie en hardwerkende H'mong meisjes/vrouwen.











---
pmc © 8 maart 2014

Sa Pa - dag 1

Na een treinreis van ruim 10 uur kwamen we om 08.30 uur aan in Lao Cai. Ik had redelijk goed geslapen, een paar wakker geworden, maar daarna weer in slaap gevallen.

Bij het station van Lao Cai werden we met een busje van het hotel opgehaald en naar het hotel in Sa Pa, 35 km verderop gebracht. De rit van Lao Cai naar Sa Pa was alleen maar bergop. Het was ook nog eens erg mistig. Je kon merken dat de chauffeur die hier dagelijks onder alle weersomstandigheden rijdt, deze weg op zijn duimpje kent. Een aantal passagiers deden het in hun broek toen de chauffeur een aantal keren een inhaalmanoerve deed vlak voor een onoverzichtelijke bocht. Het liep gelukkig telkens goed af, maar het scheelde echt heel weinig.







Bij aankomst van het Sapa Summit Hotel was er even tijd om te ontbijten en daarna konden we gelijk aan de bak. Er stond een trekking van 12 km op het programma. Ook moesten we spullen meenemen voor een overnachting in een Homestay bij een Black H'mong familie. Voor mij betekende dat ik twee tassen mee moest schouwen, bij elkaar bijna 15 kg.

Onze groep bestond uit echtpaar en een vrijgezelle vrouw uit Frankrijk, een meisje uit Korea en een meisje uit de UK, later zouden er nog een Frans echtpaar bij de groep aansluiten tijdens de lunch. Inclusief mezelf waren we met 8 personen. Op het meisje uit de UK na en een Fransman, sprak er verder niemand Engels. Erg vervelend moet ik zeggen.





Omdat het hotel bovenop een berg staat, gaan de eerste kilometers bergaf, daarna gaat het op en neer met grote regelmaat flink wat klimwerk over smalle paadjes in het gele zand. Het viel behoorlijk tegen, ik had veel moeite om de groep bij te houden omdat ik ook af en toe even een foto wil maken, raakte ik al gauw achterop. Onderweg nog een bamboestok gekocht, dat scheelt heel veel met het in balans blijven als je via de smalle hobbelig paadje steil (soms 45 %) naar beneden gaat.



















Na 9 km lopen waren we eindelijk beneden in het dal, daar gingen we lekker lunchen. Van te voren had ik aangegeven dat ik vegetariër ben en daar was rekening mee gehouden. De lunch zag er goed uit en ging met smaak naar binnen.
Daarna was het nog 3 km op en neer over een typische betonnen weg tot aan de Homestay bij de Black H'mong familie.













Ondanks dat je in beweging bent had ik het ijskoud door de mist. Mijn voeten wilde ook niet meer. In de Homestay was geen kachel (dat kennen ze hier niet) en het huis was ook al niet echt tochtvrij van allerlei soorten en maten planken met de nodige kieren in mekaar geflanst. Later begreep ik waarom, ze maken gewoon vuur in huis om te koken en hebben geen schoorsteen, maar de planken bij het vuur staan wat verder uit elkaar. Voor een goed vuurtje, moet het dus behoorlijk tochten.

Wie het koud heeft is creatief. Naast het huis lag een hele berg lege plactic anderhalf liter flessen. Deze gevuld met heet water uit de douche en je hebt een prima kruik. Die avond ging ik met twee 'kruiken' en 5 glaasjes rijstwijn naar 'bed'. Ik viel als een blok in slaap.




---
pmc © 5 maart 2014