Chinatown - Bangkok

Madame Madame, dat hoorde ik vandaag wel honderd keer. Het begon al toen ik vanochtend bij Hua Lamphong Station uit de metro kwam, op weg naar Chinatown. Er liep een man achter mij: 'Madame Madame', ik draaide me om en vroeg wat er aan de hand is. De man vertelde me dat hij mij kende. O ja, en waar dan wel van! Van de disco, een paar jaar geleden. Ik dacht het van niet! Hij wilde alles van mij weten, uit welk land ik kwam, waar ik verbleef, hoelang ik in Bangkok bleef en waar ik naar toe ging. Ik gaf hem netjes met een glimlach antwoord. Hij reageerde daarop met een compliment dat ik een mooie mond en lippen heb. Ik bedankte hem en liep weer verder. Nog geen 2 meter verder de volgende. Weer hetzelfde verhaal. Mijn dag begon weer lekker.

Gisteravond laat naar bed en vanochtend weer vroeg wakker. Mijn slaapritme komt weer langzaam opgang. Bij het wakker worden gelukkig geen last van mijn voeten en benen.
Ik besloot vandaag toch maar naar Chinatown te gaan. Het was nog grijs toen ik het hotel verliet, later op de dag zou de zon doorbreken en erg warm worden. Toen ik de straat uitliep richting de metro was de grote weg waar de straat van het hotel uitkomt helemaal afgesloten. Een agent stond druk te fluiten en iedereen moest wachten. De Rama IV Road was helemaal leeg. En ja hoor, in de verte kwamen zo'n 25 politieauto's met zwaailichten en gillende sirenes met een hoge snelheid aangereden. In het midden enkele grote SUV's. Het was de president van Frankrijk Hollande. Gisteren tijdens mijn wandeling ving ik zoiets op. Hij kwam vandaag op bezoek in Bangkok. Een paar tellen later werd de weg weer vrijgegeven en de eerste auto' en brommers kwamen hard voorbij rijden, het leek wel een wedstrijd wie het eerste bij het volgende stoplicht is.

Ik nam de metro bij het Lumphini Park, weer door het detectiepoortje en weer piepen. Deze keer was het een mannelijke beveiliger. Ik openende mijn tas en liet de boosdoeners zien. Hij sprong in de houding, salueerde en ik kon weer doorlopen. Bij de eindhalte Hua Lamphong Station ging ik eruit. Ja logisch, zitten blijven heeft geen zin, hij gaat niet verder. De metro wordt bij de eindhalte grondig schoon gemaakt, mocht er al een papiertje liggen.

In het hotel had ik al goed de plattegrond bestudeerd van Chinatown op mijn iPad. Ook had ik nog een papieren toeristen plattegrond bij me voor het geval ik toch nog zou verdwalen. Ik besloot om via de Chinatown Gate langs de buitenkant van Chinatown bij de Chao Phraya River te beginnen. De wijk waar ik liep was zeker het metaaldistrict, overal bedrijfjes met alle soorten van metalen, van buizen tot de gekste metalen onderdelen. Het was er grauw en vies. Daarna was alles wat van plastic wordt gemaakt aan de beurt. Ik vroeg me regelmatig af of zo'n opslagruimten tot aan de nok gevuld met een chaos aan plastic ooit verkocht zou worden. Het zag er allemaal oud en stoffig uit. Bij de meeste ingangen zaten wat mannen te eten of te slapen. Ik merkte ook dat ze verbaas keken als ik voorbij liep. Wat heeft zo'n farang, groot en ook nog een vrouw hier te zoeken. Ik deed net of mijn neus bloedde en fotografeerde er lustig op los. Ik hoor het wel als het niet mag. En zo volgde nog een district met thee, specerijen, gedroogde paddenstoelen en allerlei soorten nootjes tot ik eindelijk in de drukke winkelstraten kwam.

Zo'n winkelstraat ziet er in het algemeen zo uit. Je hebt een winkel en tussen je winkel en de straat met al dat drukke verkeer staat er een markt van kraampjes met veel eten en fruit, en alle andere prullaria die verkocht moet worden. Zo zag je veel Chinese versieringen, veelal rood van kleur met goud. Over enkele dagen, ik meen 9 februari is het Chinees nieuwjaar en dat wordt grootst gevierd. Dit jaar staat in het teken van de slang, alleen heb ik nergens iets van een slang gezien, zelfs niks wat er op leek. Een goede vriendin vroeg me nog voordat ik vertrok uit Nederland om eens te kijken of ik nog een mooie slang kon vinden voor haar verzameling. Natuurlijk geen echte slang, maar een van hout, glas, steen, stof, metaal of iets anders.

Ik heb vandaag weer heel wat gezien, heel veel mooie indrukken van het Chinese leven van Chinatown in Bangkok. Weer heel anders dan in Amsterdam.













---
pmc © 5 februari 2013

Metro - Skytrain and Walking

Het is vandaag maandag 4 februari. Gisteren laat naar bed en kon moeilijk in slaap komen. Ik werd vanochtend om 8.30 uur wakker, erg laat voor mijn doen. Gelukkig was ik goed uitgeslapen.
Het is mooi weer en de zon schijnt al volop in de vroege ochtend, dat beloofd een warme dag te worden.

Vandaag ga ik mij verplaatsen met de Metro en de Skytrain. De vorige vakantie voor het eerst mee kennis gemaakt. Het doel is de Taksin Bridge en de omgeving ervan te verkennen omdat ik deze week ook nog een boottocht wil doen en aangezien er bij deze brug veel boten vertrekken en er is een halte van de Skytrain.

Zie ook video: Bangkok Travelling By Subway

Vanuit het hotel liep ik naar het metrostation Lumphini tegenover het gelijknamig park, dat is ongeveer 700 meter lopen. Bij de ingang moet je door een detectiepoortje lopen. Natuurlijk ging dat ding piepen en een beveiliger wilde mijn tas inzien. Gelukkig geen wapens, maar mijn iPad was de boosdoener. Hij knikte en ik kon verder lopen. Via een lange trap kom je bij een ruimte waar je een penning kunt kopen. Deze verschaf je toegang tot de poortjes waar je langs moet. Je houd de penning tegen een elektronisch oog en het poortje gaat open. Bij het verlaten van het metrostation stop je de penning in een gleuf.

De metro in Bangkok is weer anders dan de metro's in andere grote steden van Europa. Als je op het perron komt zie je dat het perron en het spoor is afgescheiden met een glazen wand waar schijfdeuren in zitten. Op de vloer van het perron is aangegeven waar je moet instappen en wachten tot de mensen zijn uitgestapt. De metrostations in Bangkok zijn groot, zitten diep onder de grond en zijn vreselijk schoon. Je ziet er geen papiertje of kauwgum op de perrons en trappen liggen.
Na één halte moest ik er weer uit. Bij deze halte, Silom kun je overstappen op de halte Sala Daeng van de Skytrain. Buiten gekomen kwam ik weer dezelfde man tegen van 2 maanden geleden. Wederom vroeg hij waar ik naar toe ging en uit welk land ik kwam. Ik vond het een beetje jammer dat hij mij niet meer herkende in tegenstelling tot andere mensen van en rond het hotel. Ik vertelde dat ik naar de Taksin Bridge ging om me te informeren over de rondvaartboten. Natuurlijk kwam hij weer met goede tips. Nadat hij mijn plattegrond van Bangkok helemaal had vol geschreven ging ik weer verder naar de halte van de Skytrain om een kaartje te kopen. Op een plattegrond zie je de lijnen van de Skytrain met de letters en cijfers van de haltes. Je gaat naar een automaat en drukt op een knop met het desbetreffende cijfer wat bij de halte hoort, vervolgens verschijn de prijs in beeld en je betaald met muntgeld. Ik hoefde maar 2 haltes en ging er bij de halte Saphan Taksin er weer uit.

Tijdens het naar beneden lopen zag ik de bekende drukte en hectiek wat heel gewoon is in Thailand. Heel veel kraampjes waar je kunt eten en drinken en alle andere koopwaar en prullaria. Ook de bekende brommer-taxi en Tuk Tuk staan al op je te wachten. Het eten rook trouwens lekker, gelukkig heb ik me kunnen inhouden.

Nadat ik de omgeving had verkent en de bij verschillende aanlegsteigers van de rondvaartboten het programma en kostenplaatjes had geïnventariseerd, besloot ik om het hele eind terug te lopen i.p.v de Skyline en de metro te nemen. Van bovenaf is wel een mooi uitzicht, maar het leven speelt zich op de straat/stoep af. Ik nam de rechterkant van Sathon Road om terug te lopen. Het trotoir was prima en bij de drukste oversteekplaatsen kon je gebruik maken van een voetgangersbrug. Thuis gekomen bleek dat het ongeveer 5 km lopen is vanaf de Skytrain halte Saphan Taksin naar het hotel.

















Onderweg was er genoeg te zien. Zo kwam ik een heel mooi meisje tegen die bij een bushalte stond te wachten. Ze was vreselijk mooi en leek op een Japans stripfiguur. Ze had een waanzinnige mooi gezicht en look, slank en dunne armen en benen. Ik trok mijn stoute schoenen aan, ik wilde haar fotograferen. Onopvallend was geen optie, ze had het in de gaten. Ik vroeg haar of ik een foto van haar mocht maken, maar ze zei meteen nee en draaide zich om. Op hetzelfde moment kwam de bus aan en verdween uit mijn zicht. Ik moest genoegen nemen met een blinde vioolspeler en een slapende zwerver op een bank.
Langs mijn route terug naar het hotel kwam ik ook diversen ambassades van allerlei landen tegen. Grote gebouwen met hoge muren en heel veel beveiliging. Het zal wel nodig zijn en liep weer verder. Moe en met heel veel nieuwe indrukken kwam ik in het hotel aan.
Morgenvroeg kijk ik eerst hoe mijn benen ervoor staan. Zijn ze nog moe en pijnlijk van de lange wandeling, dan ga ik voor de rondvaart door de kanalen en de grote rivier, de Chao Phraya River. Voel ik me fris, dan ga ik met de metro tot de eindhalte Hua Lampong en vandaar uit loop ik naar Chinatown. Ik heb het zondag vanuit het busje gezien tijdens de City Tour, maar lopend tussen al die kleine Chinezen in die smalle drukke straatjes lijkt me ook wel een leuke ervaring.






---
pmc © 4 februari 2013

Weekend Market - Bangkok

Vanochtend eerst even gezwommen in het zwembad bij het hotel. Nadat Martin wakker was, samen ontbeten bij Malai Restaurant. Daarna zijn we met de Metro (halte Lumphinipark) en Skytrain (Station Sala Daeng) naar de Weekend Market (Chatuchakmarkt) in het noorden van Bangkok geweest. Gelukkig wist Martin de weg nog.

Chatuchak of Jatujak (Thai: จตุจักร, Engels: Weekend Market) is een markt in Bangkok, Thailand.
Deze markt wordt beschouwd als een van de grootste ter wereld en wordt gepromoot onder de bijnaam "de moeder van alle markten". In de volksmond wordt de markt ook wel JJ genoemd.
De markt beslaat een gebied van ongeveer 0,1 km². Er staan zo'n 15.000 stalletjes en de markt is elke zaterdag en zondag geopend. Ook doordeweeks zijn sommige gedeeltes van de markt open. Elk weekend bezoeken ongeveer 300.000 mensen de markt.
De markt heeft een enorme verscheidenheid aan producten zoals huishoudtoebehoren, ambachten, godsdienstige artefacten, kunst, antiquiteiten, levende dieren, boeken, muziek, kleren, voedsel, installaties en bloemen.

Naast de markt staat J.J Mall, een winkelcentrum met meer dan 1250 winkels.










Ook in het boeddhistisch Thailand viert men kennelijk het christelijk feest genaamd Kerstmis. Je ziet overal kerstbomen en versiering op straat of in de winkels en restaurants, misschien ook wel om de westerse toerist toch een beetje het kerstgevoel te geven.



---
pmc © 16 december 2012